Pepelyus! :D

..................................

Tue, 06 May 2008 13:48:00 +0300

<a href="http://sevgilie-gunluk.blogspot.com/">Şehir Çöplüğü</a>

<a href="http://yejades.blogspot.com/">YeJades</a>

Arkadaşlar bunlar benim sürekli kullandığım linklerim:) Tıklayıp bakarsanız memnun olurum :)

Ahh... 14 ŞuBAt....!

Mon, 11 Feb 2008 17:45:00 +0200

Yine bir 14 Şubat daha! Sokaklar cıvıl cıvıl, el ele sevgili cümbüşüdür bugün. Nereye baksak irili ufaklı kırmızıları gülümser şekilde buluruz. Her tarafta sevgililer günü özel indirimleri, paketleri, hediyeleri...

Bir haftadan başlar "ne alsam, acaba?" diye. Tüm sevenler ise en güzelini alma çabasında...

Paran varsa gösterişli yaparsın, paran yoksa kalbini çıkarıp verirsin en kırmızısından... Ama en güzeli de en anlamlı olanıdır herkes için.

Her şey iyi hoş. Gelenek her yıl sürüp gidiyor. Sevgimizi anlatacak en güzel somutu vermek ya da almak... Herkes sever... Ama sevginin dışa vurulması için özel bir günün mü olması gerek? (herkes için demiyorum, istisna olabilir.) Eğer aşıksanız her günün o özel gün gibi olması gerekmiyor mu? Sizce haksızlık olmaz mı "seni seviyorum" demek için sevdiğine bir yıl beklemek. Ya da "seni seviyorum" demek bir güne sığdırılacak kadar basit mi?

Siz siz olun gene her günü o özel gün gibi yaşamaya bakın... Herkes gerçek aşkı hak eder. Her gününüzü ilk günkü gibi yaşamanız dileğiyle... :)

.. ( devamı )

SOLMAYAN İNANÇ…

Sun, 20 Jan 2008 21:14:00 +0200

Bazen bir çiçek gibi soluyorum. Yapraklarım ve çiçeklerim dökülmeye başlıyor. Tam sona yaklaşmışken aniden güneşi, onun enerjisini hissediyorum ve tekrardan yeşeriyorum. Dimdik oluyorum gene doğanın zorluklarına karşı. Bir döngü gibi sürüp gidiyor bazen.

Hayat da böyle oynamıyor mu bizlerle. Kimi zaman her şey yolunda giderken kimi zamanda bir bakmışız karanlıkta yalnız başımıza. Oturup etrafın görünmesini mi beklemek ya da…Ama önemli olan da ışıksız bir şekilde aydınlığı bulabilmek değil mi?

Hayatın planlanmış bir şekilde önümüze konmasını beklemek bulunduğumuz yerden yıldızlara dokunmaya çalışmak gibi olur. Zorluklar, engel olanlar ve hüsranlar… Eğer bir de yalnızsak savaşımızda iş gerçekten zordur bizim için. Önemli olan plansız giden hayatı düzene sokup, hayallere doğru koşmak… Durmadan… Yılmadan…

İnancımızın yittiği anlarda içimize acı saplandığını hissederiz. O günlerde aynaya baktığımızda nedense hep gülmeyen suratı dil çıkarır buluruz “Git başımdan dercesine.”

Bazen öyle bıkarız ki olanlardan, hiçbir şeyin tadını anlayamayız.

Bazen de hak ettiğimizi düşündüğümüz.. ( devamı )

Aynadan yansıyanlar gerçek mi?

Sun, 20 Jan 2008 21:12:00 +0200

Evet, gerçekler. Fakat farkında olmadığımız, ya da hiç merak etmediğimiz bir şey var. Ya arkasındakiler, yansıyanların ardındakiler… Ötesi…

Görünümün ardına salkınmış bin bir çeşit gerçeklik. Onara ulaşmak kolay değil. Aynada kendine bak. Kendinle sohbet et. Düşün. Sonra yansıyanlara bak, incele aynadan onları.

Odandasın, aynadan yansıyan kitaplarını incele. “Ne var” diyeceksin “her şey olduğu gibi işte.” Hayır, hiçbir şey gözüktükleri gibi değil. Aynadan gözükenler sadece sonuçlar, görünenlerin yansımaları… Düşünmemiz gerekenler burada başlıyor. Aklından geçir, acaba o kitapların arkasında neler var? Aynaya yaklaş daha da belki görebilirsin arkasındakileri. Öyle mi sence? Aynanın dibine sokulup iyice bakmak değil. Eğer gördüğümüzün ötesini merak ediyorsak, yüzümüzü görünene çevirip, harekete geçmeliyiz. Aynaya yaklaştıkça gerçekten uzaklaşıyorsun. Gerçeğe ulaşmak için ya aynadan geçmeli ya da harekete. Yaşadığımız fantastik bir dünya olmadığına göre harekete geçmek en iyisi olacak senin için. Aynaya yaklaştıkça kendinden başkasını pek göremezsin. Kendini keşfetmek için bile bir uğraş içinde olman gerekiyor. Dön ve aynadan yansıyanın arkasındaki gerçeği öğren.

Sonra göreceksin neler varmış arklarında… Bilinmesi g.. ( devamı )

BENİN İÇİNDE…

Sun, 20 Jan 2008 21:06:00 +0200

O kadar sinirliyim ki her şeye, herkese ve etrafa öfkemi kusuyorum. Her şey beni deli ediyor ve tat alamamaktan, dinginleşememekten kendimi alıkoyamıyorum. Sinirli gözlerle sabit bir noktaya kilitlenmişim. Öfkemi bakışlarımla kusuyorum. Tüm vücudum alev topu gibi dokunanı yakacak şekilde, ama dışarıdan çok da zararsız görünümde. Put gibi kalmak buna diyorlar sanırım. Bütün hıncım düşüncelerimden dökülüyor. Aslında tam olarak neye sinirli olduğumu da bilmiyorum, çok şey aklımda dönüp duruyor ama tam olarak ne? Ya biliyorum ama düşüncelerimde, sadece açıklayamıyorum dilimle.Kısacası her şeye, herkese, hayata bağırıyorum. Niye? Hayatın içinde…

Sanırım sessiz bir sinir krizi geçiriyorum. Bundan nefret ediyorum “Sessiz siniiiirrr kriiziii” diye düşüncelerim bağırırken içimdeki içimdekilerde yankı oluşuyor karşılıklı ayna misali… İçimdekiler başlarını tutmuş, damla damla ter süzülüyor simalarından. Onları hissedebiliyorum. Onlarda kilitlenmişler bir noktaya. Tek fark ben kısa bir felç geçirmiş gibiyim. Lanet gibi… Lanet olsun demekten başka bir şey kalmıyor.

Gözlerim yerlerinden çıkacakmışçasına kasılmış, damarlar kızarmış. Olduğundan irileşmişler. O an yanıma biri gelse hiç acımadan öldürürmüşçesine tüm benliğim. Aslında biri gelse de öldürsem… İşte belki bu beni rahatlatabilir… Ama.. ( devamı )

LaBiReNT...

Fri, 23 Nov 2007 18:07:00 +0200

Sanki bir labirent içerisindeyim. Tam çıkışı bulacağımdan eminken tekrar kara bir duvar çıkıyor karşıma ve geriye dönüp soruyorum kendime "nerde hatam?" diye. Sonra sar başa... Tekrar yollara... Çözüm üretmelere... Sonra bir kaos sarıyor içimi "bir çıkış var mı ki burda?"

Hayat da böyle değil mi? Görebileceğimiz ışıkları aramak... Kolay olmadığını yaşarken anlamak... Umutlarımız tükendi anda tekrar umutlarımızı alevlendirmek... Denemek... Yüzlerce... Bimlerce kez... Usanmadan...

Eğer aynı yollardan gitmezsek çıkış kapısını bulacağını bilmek... İşte bu umudun her daim var olacağının işaretidir.

Korkma! Devam et... Bak bana halen daha yaşama savaş okuyorum. Yürümeye devam ediyorum. Geri döneceğimi bilsem bile. Önemli olan aynı yoldan gitmemek.

Sevgiyle kalın!...

.. ( devamı )

Bidenem...

Sat, 24 Nov 2007 16:33:00 +0200

Biliyorum çok uzaklardasın şimdi, elimde değil, bu kadar zaman üstüne unutamıyorum seni. Benim için farklısın, her şeyden önemli benim ilkimsin. Resmine her bakışımda ilk günkü gibi içim titriyor. Elimde değil olanlar? Neden böyle olduğunu bilmiyorum... Tek bildiğim senin her zaman benim bidenem olacağın. Dön bana diyemem, diyemiyorum... Hissederken diyememek, işte bu acı veriyor. Her şey garip ve bir o kadar da acı. Seni üzdüysem özür dilerim hayatım. Umarım her zaman mutlu olursun.

Bidenen!

.. ( devamı )

PinPon...

Thu, 08 Nov 2007 22:19:00 +0200

Onu ilk gördüğümde daha sekiz yaşımdaydım. Ve mevsimlerden sonbahardı. Hava kapalıydı. Hafiften de bir rüzgâr esintisi tenlerimizi okşuyordu.

Sokakta arkadaşlarımla oynuyordum. O kadar çok oynamıştık ki her tarafımız ter olmuştu. Sokağın kaldırımlarına çömeldik dinlenmek için. Çocuklar öylece bakınıyordu. Dün akşam babam eve pinpon topu getirmişti ve bana verdi. Onu yanımda getirmiştim. Sonra cebimden çıkardım ve arkadaşlarıma gösterdim. Tam o sıralarda karşı kaldırımdan çok tatlı bir kız geçiyordu. Annesinin elinden tutmuş. Saçları büklüm büklümdü. Yürürken ahenkle dans ediyordu saçları.

Bilmiyorum ama sekiz yaşındaydım ve ilk defa birisine karşı tarif edemeyeceğim duygular beslemiştim. O zamanlar bunun ne olduğunu bile bilmiyordum.

Tam bizim önümüzden geçerken elimdeki pinpon topunu yere düşürdüm. Bir ana afalladım ve tutamadan kızın ayaklarının önünde durdu top. Kalbim hızlı hızlı atarken aklım aslında kızdaydı. Kız eğildi topu almak için. Hareketleri o kadar masum ve güzeldi ki.

Topu aldı ve bana doğru gelemeye başladı. Ben de ona doğru yürüme başladım. Yolun ortasında durduk ve bana topu.. ( devamı )

Buruk bir gün! "10 Kasım"

Sat, 10 Nov 2007 10:13:00 +0200

Atam karşında genç dinamik, aydın bir genç olarak duruyorum. Sen ölmedin, hiçbir şey imkansız değildir. Çünkü sen kalbimizde yaşıyorsun. Senin esein olan Cumhuriyeti biz en iyi şekilde yürüteceğiz. Şartlar ne olursa olsun Türk bayrağı elimde, beynimdeki resmin ile edebiyen Cumhuriyet çocuğu olacağıma and içerim! Cennete Selamlar.. ( devamı )

Dün gece neredeydin?

Mon, 15 Oct 2007 22:53:00 +0300

“Kendimi çok hafif hissediyorum ve garip. Saat sabahın beşi… Yaşadığım yer hiç bu kadar güzel gelmemişti bana. Bu oksijeni bu kadar temiz solmamıştım. Ne de elbiselerim bu kadar da temiz olmamıştı. Gün ışığı hiç bu kadar parlak değildi. Yoksa rüyada mıyım? Yoğun iş temposundan olsa gerek” diye düşünüyordum. Hayat güzelliklerini bu kadar uzun göstermekten bile aciz olabiliyor bazen.

Evet, anladığın gibi… Hiçbir şey düşündüğüm gibi değildi aslında. Olduğum yerden doğruldum. Sanırım koltukta sabahlamışım. Etraf karanlık… Havada iğrenç bir koku hakim… Sanırım deminki rüyaydı.

Sonra yüzümü yıkamaya gittim, kendime gelmek için. O da ne? Yanağımda kan lekesi… Ellerim kan… Şaşkın bir şekilde aynada kayboldum. “Ne olmuş bana?” dedim. Elimi yüzümü yıkamaya başladım. Suyla karışan kan delikten akıyordu, ama aynaya bakınca kanlar yerinde duruyordu. Ben yıkıyorum, ama çıkmıyordu. Olanları bir türlü hatırlayamıyordum. Kortum, hızlıca yatak odasına gittim üstümü değiştirmeye. Odaya yaklaştıkça koku artıyor ve yer kan gölü olmuş adeta. O da ne? Aman Allah’ım! Kocam yatağın üstünde çıplak ve bıçaklanmış. Her yer kan. Biri daha var. Yavaşça eğildim bakmak için. Bir kadın yatağın öteki tarafından yere düşmüş, Bıçaklanmış ve çıplak! Sanrım hatırlıyorum.

Bir an gözüm bıçağı arar oldu. Delice etraftı aradım. S.. ( devamı )